Τα κρυστάλλινα κρανία (α μερος)

Σύμφωνα λοιπόν με κάποιους θρύλους των ιθαγενών της Αμερικανικής ηπείρου υπάρχουν 13 κρυστάλλινα κρανία φτιαγμένα από ατόφιο ορυκτό κρύσταλο (χαλαζία) και τα οποία είναι σε φυσιολογικό μέγεθος και λέγεται ότι μιλούν και μεταδίδουν πληροφορίες.



Φημολογείται ότι τα κρανία αυτά "περιέχουν" σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την προέλευση , το σκοπό και το πεπρωμένο της ανθρωπότητας καθώς και απαντήσεις για τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής και του σύμπαντος.




Μάλιστα λέγεται ότι οι πληροφορίες αυτές δεν είναι μόνο σημαντικές για το μέλλον αυτού του πλανήτη αλλά ζωτικές και για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου γένους.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτον τον θρύλο τα 13 αυτά κρανία θα ανακαλυφθούν και θα συγκεντρωθούν για να δώσουν τη συλλογική τους σοφία ΜΟΝΟ όταν το ανθρώπινο είδος είναι έτοιμο και εξελιγμένο πνευματικά ώστε να μην κάνει κακή χρήση αυτής της γνώσης...

Παραλλαγές του θρύλου αυτού βρίσκουμε σε πολλές φυλές ιθαγενών της Αμερικής ξεκινώντας από την Κεντρική Αμερική στους απογόνους των Μάγια και των Αζτέκων μέχρι τους ινδιάνους του Πουέμπλο και τους Ναβάχο στις νοτιοδυτικές Η.Π.Α και τους Τσερόκι και Σενέκα στα Β.Α.



Στην πραγματικότητα έχουν "ανακαλυφθεί" πολλά τέτοια κρυστάλλινα κρανία, κάποια μάλιστα από αυτά είναι και σε μεγάλα μουσεία όπως το Σμισθόνιαν, το Βρεττανικό και του Παρισίου αλλά πάντα υπάρχει η υποψία ότι τα εκθέματα μπορεί να μην είναι γνήσια αρχαία μιας και ο χαλαζίας σαν υλικό δεν μπορεί να εκτιμηθεί χρονολογικά με καμμιά γνωστή επιστημονική μέθοδο... Υπάρχουν περίπου 350 γνωστά κρανία στον κόσμο άλλα υπερμεγέθη και άλλα μινιατούρες όμως ελάχιστα από αυτά είναι σε φυσικό μέγεθος και ακόμη λιγότερα θεωρούνται αυθεντικά.



Το πρώτο κρανίο που ανακαλύφθηκε το 1920 από έναν Βρεττανό ερασιτέχνη αρχαιολόγο σε μη επίσημη ανασκαφή θεωρείται και το τελειότερο από άποψη τεχνοτροπίας και ανατομίας...



Οι έρευνες που διεξήχθηκαν στο συγκεκριμένο κρανίο από την εταιρεία Hewlett-Packard το 1970 είχαν πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα...




Τα τεστ στο κρυστάλλινο κρανίο Mίτσελ-Χέτζες (το πρώτο που ανακαλύφθηκε και το πιο γνωστό αφού είναι και το πιο τέλειο ανατομικά) έγιναν το 1970 στα εργαστήρια κρυστάλλων της Hewlett-Packard στην Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνιας στην καρδιά της περιβόητης Σίλικον Βάλλεϋ.



Στα τεστ πρωτοεπιστάτησε ο Tζίμ Προύετ που τότε ήταν διευθυντικό στέλεχος του τμήματος ερευνών. Στην αρχή η ομάδα των επιστημόνων που ανέλαβε να κάνει τα τεστ δεν ήταν ΚΑΝ πεπεισμένη ότι το κρανίο ήταν κατασκευασμένο από καθαρό κρύσταλλο κι αυτό γιατί υπάρχουν και κάποια άλλα υλικά που με γυμνό μάτι φαίνονται ολόιδια με τον κρύσταλλο μεταξύ των οποίων και διάφορα είδη πλαστικών και γυαλιού.





Περί του χαλαζία

Πριν όμως να πούμε λίγα πράγματα – ίσως για κάποιους βαρετά - για τον χαλαζία(ορυκτός κρύσταλλος-quartz) και ίσως έτσι καταλάβουμε λίγο παραπάνω γιατί μιλάμε ότι είναι ακατόρθωτο να φτιαχτεί ένα τέτοιο κρανίο και πόσο απίστευτο και παράδοξο γεγονός είναι η ύπαρξή του.



Ο φυσικός λοιπόν χαλαζίας ή ορυκτός κρύσταλλος είναι προϊόν της μητέρας Φύσης.

Δημιουργείται στο υπέδαφος και χρειάζονται μερικά δισεκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστεί.




Οι κρύσταλλοι αναπτύσσονται βαθιά μέσα στον φλοιό της γης συνήθως γύρω από ηφαιστειογενείς και σεισμογενείς περιοχές. Η διαδικασία απαιτεί τεράστιες θερμοκρασίες και πίεση ενώ χρειάζεται πάντοτε ένας κόκκος κρυστάλλου για να ξεκινήσει η διαδικασία.

Ο κόκκος αυτός δημιουργείται από ένα μοναδικό άτομο σιλικόνης κάτω από έντονη θερμοκρασία και πίεση και τήκεται με δυο άτομα οξυγόνου από το υπερθερμασμένο νερό ή ατμό που είναι παγιδευμένος στον ίδιο χώρο. Τα άτομα τήκονται δημιουργώντας ένα μοναδικό κρυσταλλικό κύτταρο από διοξείδιο του πυριτίου, το υλικό από το οποίο προκύπτει ο κρύσταλλος (το υποπροϊόν είναι το υδρογόνο). Με την πάροδο των χιλιετιών εφόσον οι συνθήκες είναι σωστές αυτός ο κόκκος αρχίζει να μεγαλώνει. Το υγρό όμως που το περιβάλλει πρέπει να περιέχει τις ακριβείς αναλογίες πυριτίου και νερού ή πεπιεσμένου ατμού και να διατηρούνται αυτά σε μια τεράστια θερμότητα και πίεση για αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο.



Οσο λιμνάζει το αρχέγονο υγρό γύρω από το πρώτο κύτταρο του διοξειδίου του πυριτίου το κύτταρο αρχίζει να αναπαράγει τον εαυτό του εξαπλώνοντας τη σύνθετη κρυσταλλική δομή ενός ατόμου κάθε φορά. Κάθε κύτταρο επαναλαμβάνει το ίδιο πρότυπο και έτσι ο κρύσταλλος «οικοδομεί» μια σύνθετη τρισδιάστατη δικτυωτή δομή γνωστή σαν κρυσταλλικό δίχτυ με απόλυτη γεωμετρική συμμετρία όπου το κάθε κύτταρο είναι απόλυτα συμμετρικό επαναλαμβανόμενο με ακρίβεια σε κάθε λεπτομέρειά του.



Έτσι σε λίγο με το πέρασμα των χρόνων χμμ… μάλλον με το πέρασμα των αιώνων αρχίζει να δημιουργείται ένα κομμάτι καθαρού διάφανου φυσικού κρυσταλλικού χαλαζία όπου στη φυσική του κατάσταση το σχήμα του είναι έντονα γωνιώδες πάντοτε με έξι πλευρές που καταλήγουν σε μια οξεία γωνία.



Φυσικά κανένα κομμάτι φυσικού χαλαζία δεν είναι τέλειο. Μπορεί να έχουν εισχωρήσει σε αυτό ξένα σώματα. Τέτοια ίχνη από άλλα στοιχεία εμφανίζονται σαν αποχρώσεις για παράδειγμα το αλουμίνιο δίνει στον κρύσταλλο το γκρίζο χρώμα του καπνού, ο σίδηρος προσθέτει μια ρόδινη χροιά και μας δίνει το λεγόμενο rose quartz το ροζ δηλαδή χαλαζία κ.ο.κ. Υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ανάπτυξη και να προκαλέσουν αποχρωματισμό. ΜΟΝΟ αν δεν υπάρχει ραδιενέργεια και ίχνη από ξένες ουσίες στην περιοχή ο κρύσταλλος που σχηματίζεται είναι τελείως καθαρός και διάφανος.

Ο χαλαζίας όμως είναι από τα πιο διαδεδομένα υλικά στην φύση. Το 80% του φλοιού της γης περιέχει χαλαζία, οι περισσότεροι πάντως από αυτούς είναι τόσο υπερβολικά γεμάτοι από ακαθαρσίες ή πολλοί μικροί για οποιαδήποτε άλλη χρήση εκτός από άμμο και παρόλο που μερικές από τις λιγότερο καθαρές ποικιλίες χαλαζία παραμένουν πανέμορφες η χρήση τους στην ηλεκτρονική βιομηχανία είναι ελάχιστη.



Πράγματι ένα πρόβλημα για τη βιομηχανία ήταν πως τα μεγάλα και καθαρά κομμάτια του φυσικού χαλαζία βρίσκονται πολύ σπάνια. Έτσι ο άνθρωπος κατάφερε προς το τέλος του εικοστού αιώνα να αναπτύξει τον τεχνητό ή συνθετικό χαλαζία για να τον χρησιμοποιήσει σε ηλεκτρονικές εφαρμογές, μάλιστα την εποχή που έγιναν τα τεστ στο κρανίο ο προσεκτικά επιλεγμένος φυσικός χαλαζίας ήταν η βασική πηγή κρυστάλλων για ηλεκτρονικές εφαρμογές.




Βέβαια σήμερα οι επιστήμονες τα έχουν καταφέρει τόσο καλά στη δημιουργία του δικού τους χαλαζία ώστε ο συνθετικός να έχει πλέον αντικαταστήσει εντελώς τον φυσικό σαν βασικό συστατικό των περισσότερων ηλεκτρονικών οργάνων. Κι αυτό συμβαίνει γιατί με τον τεχνητό χαλαζία οι επιστήμονες μπορούν να εξασφαλίσουν το μέγεθος και την καθαρότητα του κρυστάλλου που χρειάζονται.



ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΦΥΣΗΣ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΧΑΛΑΖΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ.



Αυτό που απλώς κάνουν οι επιστήμονες είναι να επιταχύνουν μια διαδικασία που στη φύση θα χρειαζόταν μια αιωνιότητα ώστε τώρα να επιτυγχάνεται μέσα σε μόνο μερικές βδομάδες με την τεχνητή διαμόρφωση ενός τέλειου για την ανάπτυξη περιβάλλοντος. Σε ένα τεράστιο κλίβανο ένα είδος υπερσύγχρονου φούρνου διαλύονται τα φυσικά κομμάτια χαλαζία μέσα σε νερό σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες και πίεση. ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΟΜΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΦΥΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΧΑΛΑΖΙΑ. ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.



ΟΜΩΣ οι τεχνητοί κρύσταλλοι ακόμα και μετά από γενιές ανθρώπινης εκβιομηχάνισης δεν μπορούν να γίνουν τόσο καθαροί όσο το αυθεντικό κομμάτι του φυσικού κρυστάλλου χαλαζία που παράγεται από τη μητέρα Φύση.



Eτσι λοιπόν γνωρίζοντας οι επιστήμονες της Hewlett-Packard ότι πολλά υλικά μοιάζουν στο γυμνό μάτι με τον χαλαζία το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να εξακριβώσουν από τι ήταν φτιαγμένο το κρυστάλλινο αυτό κρανίο.Ετσι λοιπόν το βύθισαν σε ένα γυάλινο δοχείο που περιείχε οινόπνευμα Benzyl, της ίδιας ακριβώς πυκνότητας και δείκτη διάθλασης με τον φυσικό χαλαζία. Οσο το κρανίο βυθιζόταν τόσο φαινόταν να εξαφανίζεται. Το γεγονός αυτό απέδειξε ότι ήταν κατασκευασμένο από το πιο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ καθαρό είδος χαλαζία. Δεν ήταν όμως μόνο καθαρό ήταν και ΦΥΣΙΚΟ!!




Το πολωμένο φώς κατευθυνόταν προς το κρανίο στις κοιλότητές του και τότε εμφανίζονταν κάποιες ασαφείς σκιές σαν πέπλα που υποδείκνυαν ότι το κρανίο ήταν φυσικό αφού οι σκιές αυτές στο ελεγχόμενο περιβάλλον του βιομηχανοποιημένου χαλαζία αφαιρούνται...



Για να καταλάβετε καλύτερα οι σκιές αυτές είναι ελάχιστες αποκλίσεις στο σχέδιο ανάπτυξης του κρυστάλλου και μοιάζουν με τους δακτυλίους ενός δέντρου.



H παρουσία αυτή των σκιών αποκάλυψε επίσης και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: Δεδομένου του μεγέθους του - που ήταν ασυνήθιστα μεγάλο για φυσικό κομμάτι χαλαζία - θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι είχε κατασκευαστεί από διάφορα κομμάτια προσεκτικά ενωμένα μεταξύ τους. ΟΜΩΣ τα τεστ του πολωμένου φωτός απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όχι μόνο το κυρίως κρανίο ήταν κατασκευασμένο από ένα ενιαίο κομμάτι κρυστάλλου , αλλά ότι και η αποσπούμενη κάτω γνάθος ήταν επίσης λαξευμένη από το ίδιο ακριβώς κομμάτι ορυκτού! Σε κάποιο δηλαδή στάδιο το κρυστάλλινο κρανίο υπήρξε ενιαίο κομμάτι ορυκτού κρυστάλλου!!



Οι επιστήμονες λοιπόν έμειναν στην κυριολεξία με το στόμα ανοιχτό μπροστά σε αυτή την ανακάλυψη γιατί ο κρύσταλλος χαλαζία είναι ένα από τα σκληρότερα υλικά στον κόσμο. Στην κλίματα σκληρότητας Mohs, που χρησιμοποιείται από τους ορυκτολόγους είναι ΕΛΑΧΙΣΤΑ πιο μαλακό από το διαμάντι. Αυτό τον καθιστά ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ δύσκολο να λαξευτεί δεδομένου ότι είναι και αρκετά εύθραυστος με τάσεις να θρυμματίζεται.



Η ποιότητα εργασίας που έχει γίνει στο κρανίο είναι τόσο εξαίσια που οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι ακόμα και αν οι χαράκτες είχαν χρησιμοποιήσει σύγχρονα ηλεκτρονικά εργαλεία με αδαμάντινες αιχμές θα χρειαζόταν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένας χρόνος για να σμιλέψουν ένα τόσο καταπληκτικό αντικείμενο.



Από την άλλη όμως κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν σχεδόν απίθανο να δημιουργηθεί ένα τόσο έξοχα λαξευμένο αντικείμενο με τη χρήση οποιουδήποτε είδους ηλεκτρικού εργαλείου με αδαμάντινη αιχμή γιατί οι κραδασμοί, η θερμότητα και η τριβή που παράγονται από τέτοια εργαλεία σε ένα τόσο λεπτεπίλεπτο αντικείμενο όπως η κάτω γνάθος θα μπορούσαν να καταστρέψουν το κρανίο θρυμματίζοντάς το!!




Από άποψη λογικής οι επιστήμονες λοιπόν αποφάνθηκαν ότι:"Aυτό το κρανίο δε θα έπρεπε καν να υπάρχει!..." και σήκωσαν τα χέρια ψηλά...



Θα μου πείτε τώρα κοτζάμ επιστήμονες και παρέμειναν σε θεωρίες δυνητικές του τύπου "ΘΑ μπορούσε να σπάσει από την χρήση των εργαλείων..."



Οχι βέβαια!

Ως γνωστόν οι επιστήμονες και σκεπτικιστές είναι και μεθοδικοί στην έρευνά τους... είπαν λοιπόν οι άνθρωποι να κάνουν κάποια τέστ για να δουν αν επιβεβαιώνεται αυτή τους η θεωρία...



Ετσι λοιπόν πέρασαν το κρανίο κάτω από τα πιο σύγχρονα μικροσκόπια όπου φυσικά η θεωρία τους επιβεβαιώθηκε αφού δεν βρήκαν ίχνος κάποιου σύγχρονου γνωστού εργαλείου ή κάποιες ενδείξεις για τα αλλεπάλληλα παράλληλα γδαρσίματα που προκύπτουν από το τρίψιμο!




Δεδομένου ότι οποιοδήποτε από αυτά τα σημάδια θα ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ δύσκολο (αν όχι ακατόρθωτο) να βγει τα ευρήματα αυτά επιβεβαίωσαν αυτό που είχαν ήδη να υποψιάζονται οι ειδικοί: To κρυστάλλινο κρανίο είχε κατασκευαστεί με το χέρι!




Βέβαια ενώ αυτό φαίνεται ότι απλοποιούσε τα πράγματα τα έλυνε το μυστήριο στην πραγματικότητα το έκανε πιο περίπλοκο αφού οι μόνες μέχρι τώρα γνωστές τεχνικές γλυπτικής κρυστάλλων με το χέρι χρειάζονται ένα απίστευτα μεγάλο χρονικά διάστημα. Το πιο πιθανό ήταν ότι το κρανίο είχε σμιλευτεί με αργή και υπομονετική τριβή του αρχικού κομματιού χαλαζία με το χέρι πιθανώς με τη χρήση ενός μείγματος ποταμίσιας αμμου και νερού... (Σήμερα συνηθίζω και γω να σβήνω τυχόν γρατζουνιές στο κρύσταλλο του ρολογιού μου τρίβοντάς το απαλά και υπομονετικά για αρκετή ώρα με Brasso και μαλακό πανάκι!! Eίναι η ίδια ακριβώς τεχνική δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!). Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι θα χρειάστηκαν προσπάθειες αρκετών ΓΕΝΕΩΝ για να σμιλευτεί και το αποτίμησαν σε περίπου 300 χρόνια ανθρώπινων προσπαθειών!



Κατέληξαν τελικά στην υπόθεση ότι όποιοι έφτιαξαν το κρανίο ξεκίνησαν με ένα τεράστιο κομμάτι ακατέργαστου κρυστάλλου χαλαζία, περίπου 3 φορές μεγαλύτερο από το μέγεθος του τελειωμένου κρανίου και ξεκίνησαν να το σκαλίζουν(?) χωρίς να ξέρουν αν το εσωτερικό ήταν καθαρό ή γεμάτο θραύσματα και τρύπες. Θα πρέπει να είχαν κοσκινίσει πολύ προσεχτικά την άμμο προσέχοντας το μέγεθος των κόκκων(!), αρχίζοντας από τους πιο χοντρούς για να δώσουν το γενικό σχήμα και μειώνοντας σταδιακά το μέγεθός τους, χρησιμοποιώντας δηλαδή πιο ψηλή άμμο όσο η δουλειά γινόταν πιο λεπτομερής μέχρι να φτάσει στο μικροσκοπικό μέγεθος λεπτών σαν πούδρα κόκκων προκειμένου να γίνει το τελικό φινίρισμα και γυάλισμα. Τώρα αν κάπου είχαν κάνει κάποιο λάθος θα έπρεπε να αρχίσουν από την αρχή. Αν για παράδειγμα συνέβαινε έστω και ένας κόκκος άμμου να ήταν μεγαλύτερος στην επιφάνεια πάνω στην οποία εργάζονταν ολοκληρώνοντας το κρανίο, θα έπρεπε να ξαναρχίσουν από το μηδέν!!



Κι αν το θέμα της κατασκευής λύθηκε το θέμα της ηλικίας είναι ακόμη ένα αναπάντητο ερώτημα αφού ο κρύσταλλος χαλαζία δεν έχει ηλικία: Δεν σκουριάζει, δεν διαβρώνεται, δεν αποσυντίθεται και δεν αλλάζει με οποιονδήποτε τρόπο στο πέρασμα του χρόνου. Αυτή είναι μάλιστα μια από τις πολλές ασυνήθιστες ιδιότητες του χαλαζία που τον κάνει τόσο ζωτικής σημασίας στη σύγχρονη ηλεκτρονική βιομηχανία και που κάνει επίσης αδύνατη τη χρονολόγησή του με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα. Με άλλα υλικά οι επιστήμονες μπορούν συνήθως να ανακαλύψουν με ακρίβεια τόσο την ηλικία όσο και κάθε εργασία που έχει γίνει πάνω του μετρώντας το βαθμό της ραδιενεργούς αποσύνθεσης στα άτομα του άνθρακα από τα οποία συντίθεται. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ένα κρύσταλλο χαλαζία αυτό είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ.



Ετσι λοιπόν το κρανίο θα μπορούσε να είναι χιλιάδων ή ακόμα και εκατομμυρίων ετών. Θα μπορούσε να είναι τόσο παλιό όσο και η ίδια η Γη ή ακόμη πιο παλιό…(εδώ μπαίνει η θεωρία ότι είναι έργο εξωγήϊνων που άφησαν με το πέρασμά τους από τη γη)




Οι επιστήμονες της Hewllet-Packard κατόρθωσαν να ανακαλύψουν ένα ακόμα πιθανό στοιχείο για το μυστήριο του κρυστάλλινου κρανίου:



Άλλες εξετάσεις εξετάσεις έδειξαν ότι το κρανίο δεν ήταν απλώς κατασκευασμένο από ένα μόνο κομμάτι φυσικού χαλαζία από από «πιεζοηλεκτρικό» διοξείδιο του πυριτίου, από τον τύπο δηλαδή του φυσικού χαλαζία που χρησιμοποιείται ΕΥΡΗΤΑΤΑ σε σύγχρονες ηλεκτρονικές εφαρμογές.Οι πιεζοηλεκτρικές όμως ιδιότητες μερικών ειδών χαλαζία ανακαλύφθηκαν μόλις προς το τέλος του 19ου αιώνα από τον σύζυγο και τον κουνιάδο της Μαρίας Κιουρί Πιέρ και Ζακ Κιουρί. Το γεγονός ότι το κρανίο έχει κατασκευαστεί από αυτό το είδος χαλαζία σημαίνει ότι έχει πράγματι θετική και αρνητική πολικότητα όπως ακριβώς μια μπαταρία όπως επίσης σημαίνει ότι αν ασκήσετε πίεση στο κρανίο ή το ζουλήξετε έχει πράγματι τη δυνατότητα να προκαλέσει ηλεκτρική εκκένωση!




Αν πάλι εφαρμόσετε ένα ηλεκτρικό φορτίο στο κρανίο αυτό θα αλλάξει σχήμα χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει με οποιονδήποτε τρόπο τη μάζα ή την πυκνότητά του.

Επίσης όπως κάθε πιεζοηλεκτρικός χαλαζίας, το κρανίο είναι ανισοτροπικό, τόσο από αυτή όπως και από κάθε άλλη άποψη, δηλαδή όλες οι ιδιότητές του εκτός από αυτές της μάζας είναι διαφορετικές προς κάθε κατεύθυνση! Στην περίπτωση των ηλεκτρικών του ιδιοτήτων ο ακριβής προσανατολισμός του καθορίζεται από τον άξονά του Χ-Υ. Με απλά λόγια μπορεί να μεταφέρει ηλεκτρικό ρεύμα αλλά μόνο προς έξι συγκεκριμένες κατευθύνσεις σχετικές με τον άξονα αυτό.

Προς κάθε άλλη κατεύθυνση λειτουργεί ως μονωτήρας.



Στην περίπτωση του κρυστάλλινου κρανίου του Μίτσελ-Χέτζες για το οποίο και ο λόγος οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως ήταν πιεζοηλεκτρικά καθέτως προσανατολισμένο πράγμα που σημαίνει ότι ο άξονάς του Χ-Υ το διατρέχει κατευθείαν μέσα από το κέντρο του από την κορυφή προς τη βάση.



Αυτό σημαίνει πως αν εφαρμόσουμε ένα ηλεκρικό φορτίο στο επάνω μέρος του κρανίου όχι μόνο θα αλλάξει το σχήμα του στην πορεία, αλλά επίσης θα προχωρήσει από την κορυφή του κρανίου ίσια κάτω στη γη. Σε περίπτωση τώρα που πιέσετε το κρανίο για να προκληθεί ηλεκτρική ενέργεια, αν αντιστρέψετε την κατεύθυνση της πίεσης αντιστρέφεται επίσης όλως παραδόξως η ηλεκτρική πολικότητα του κρυστάλλου.








Η ομάδα της Hewllet-Packard εξέτασε επίσης τις ασυνήθιστες οπτικές ιδιότητες του κρανίου όπως είναι η ικανότητά του να διοχετεύει φως από κάτω, έτσι ώστε το φως να εστιάζεται εξωτερικά μέσα από τις κόγχες των ματιών. Aυτό προφανώς είναι δυνατόν μόνο εξαιτίας της κλίσης του οπτικού άξονα του κρανίου, γιατί ο κρύσταλλος χαλαζία έχει επίσης έναν οπτικό όπως και έναν ηλεκτρονικό άξονα. Αυτό σημαίνει ότι το φως κινείται πράγματι γρηγορότερα μέσα από το κρανίο προς μια κατεύθυνση παρά προς μιαν άλλη.




Φανταστείτε το σαν να προσπαθείτε να κόψετε ένα ύφασμα ή ένα κομμάτι κρέας κόντρα και όχι με τα νερά του. Δεν θα είναι πιο δύσκολο? Ένα τέτοιο πράγμα δηλαδή έχουμε και εδώ…



Επίσης οι επιστήμονες πρόσεξαν ότι εκτός από αυτό είχε και την εξής περίεργη ιδιότητα: Aν στέλνανε ή πολώνανε φως στο κρανίο αυτό όχι μόνο θα πέρναγε κατά μήκος του οπτικού άξονα γρηγορότερα απ’ότι προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση αλλά θα περιέστρεφε αυτό το φως καθώς θα κινούταν πάνω στον άξονά του!




Ένα ακόμη χαρακτηριστικό του κρανίου είναι η απίστευτη σταθερότητά του στις περιβαντολλογικές συνθήκες. Είναι μια ακόμη από τις ιδιότητες του πιεζοηλεκτρικού διοξειδίου του πυριτίου που το κάνει τόσο πολύτιμο για εφαρμογές στη σύγχρονη ηλεκτρονική. Επίσης είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στις χημικές μεταβολές. Το κρυστάλλινο δηλαδή κρανίο μας είναι ανθεκτικό και στα χημικά. Ο κρύσταλλος λοιπόν χαλαζία έχει υψηλή φυσική, χημική και περιβαλλοντολογική σταθερότητα και ανταποκρίνεται στο φως και στον ηλεκτρισμό πράγμα που τον κάνει τόσο χρήσιμο στα ηλεκτρονικά.



H σύγχρονη επιστήμη έχει επίσης αποδείξει ότι μια από τις ιδιαίτερα ασυνήθιστες ιδιότητες του πιεζοηλεκτρικού χαλαζία είναι ότι μπορεί να λειτουργεί σαν ένας εξαίρετος ταλαντωτής ή συνηχητής.Αν δηλαδή μια λεπτή φέτα κρυστάλλου κοπεί παράλληλα προς τον ηλεκτρονικό του άξονα και συνδεθεί με εναλλασσόμενο ρεύμα ο κρύσταλλος θα αρχίσει να δονείται.



Οι διαστάσεις του κομμένου κρυστάλλου είναι τέτοιες ώστε αυτός θα αρχίσει να δονείται εντονότερα στη συχνότητά του εναλλασσόμενου ρεύματος που ανταποκρίνεται περισσότερο στη φυσική του συχνότητα. Σε αυτή τη συχνότητα η μηχανική κίνηση του κρυστάλλου θα ενισχύσει την τάση του εναλλασσόμενου ρεύματος.



Με απλά λόγια ο κρύσταλλος σε αντίθεση με άλλα υλικά έχει μια εκπληκτική ικανότητα να διατηρεί την ηλεκτρική ενέργεια υπό έλεγχο και να πάλλεται σε μια σταθερή και συγκεκριμένη συχνότητα. Αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά τουλάχιστον το κρυστάλλινο κρανίο έχει πράγματι την ικανότητα να συγκρατεί ηλεκτρική ενέργεια, ενδεχομένως υπό μορφή πληροφοριών και να στέλνει προς τα έξω ηλεκτρικές δονήσεις ή παλμικά κύματα πληροφοριών.




Η ικανότητα να πάλλεται είναι μια ακόμη από τις πολλές ασυνήθιστες ιδιότητες του συγκεκριμένου είδους χαλαζία που τον κάνει τόσο πολύτιμο στην ηλεκτρονική βιομηχανία. Για παράδειγμα η χρησιμοποίησή του στην κυκλική ταλάντωση, τον κάνει ζωτικής σημασίας για κάθε εξάρτημα που απαιτεί απόλυτη ακρίβεια στις ηλεκτρονικές συχνότητες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικός στα ηλεκτρονικά ακριβείας ειδικά στα όργανα εκείνα που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση του χρόνου..



Πράγματι ο κρύσταλλος χαλαζία βρίσκεται σχεδόν σε κάθε όργανο ακριβούς χρονομέτρησης από ρολόγια χειρός μέχρι μεγάλα ρολόγια. Χρησιμοποιείται ακόμη και στο ατομικό ρολόϊ που είναι το ακριβέστερο στον κόσμο, εκείνο δηλαδή με βάση το οποίο ρυθμίζονται όλα τα άλλα. (έχει ακρίβεια τριών δευτερολέπτων κάθε ένα εκατομμύριο χρόνια αν και οι κατασκευαστές του εγγυώνται μόνο για τα 3 πρώτα χρόνια!)



O κρύσταλλος δηλαδή βρίσκεται στο προσκήνιο της επιστημονικής πρωτοπορίας από αυτή και από κάθε άλλη άποψη. Το ατομικό ρολόϊ για παράδειγμα χρησιμοποιήθηκε για να ελεγχθεί η θεωρία του Αϊνστάϊν ότι πράγματι δηλαδή ο χρόνος κινείται πιο αργά καθώς πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός.



Όμως ο χαλαζίας δεν συναντάται μόνο στα όργανα της πλέον εξελιγμένης χρονομέτρησης αλλά είναι εξίσου ζωτικής σημασίας και για τον χώρο της πληροφορικής, των τηλεπικοινωνιών, της μαζικής επικοινωνίας για να μην πούμε και στον εξοπλισμό της ναυσιπλοϊας, στα συστήματα ραντάρ και σόναρ και στη σύχρονη ιατρική και υπερηχητική τεχνολογία.




Οι εκπληκτικές του ηλεκτρικές ιδιότητες σημαίνουν ότι τώρα βρίσκεται σε κάθε είδος ηλεκτρονικών συσκευών από ραδιόφωνα έως υπολογιστές, από τα γήϊνα τηλεοπτικά συστήματα μέχρι και τους πιο εξελιγμένους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη γη. Όλα αυτά χρησιμοποιούν κρυστάλλους χαλαζία με τον ένα ή άλλο τρόπο.




Ο κρύσταλλος υπήρξε ίσως ο πυρήνας μιας από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές επαναστάσεις που έχει δει ποτέ ο κόσμος. Εχουμε γίνει πια τόσο εξαρτημένοι από όλες τις συσκευές που περιέχουν κρυστάλλους χαλαζία ώστε είναι πλέον ζωτικής σημασίας για τον πολιτισμό μας.



Γιατί λοιπόν το κρυστάλλινο κρανίο κατασκευάστηκε από εκείνο ακριβώς το είδος χαλαζία του οποίου τις ιδιότητες και δυνατότητες έχουμε μόλις πρόσφατα αρχίσει να κατανοούμε?




Πηγή κειμένων: esoterica.gr - Avallon

πηγη 

Συνεχεια στο β μερος